به نام خداوند جان و خرد

سلام به همه دوستای گلم.

خوبین خوش می گذره؟

می دونید امروز یه احساس عجیب داشتم یه دلسردی خاص نسبت به زندگی یه احساس که خیلی وقت بود که دیگه داشتم فراموشش می کردم دیشب که داشتم با یکی چت می کردم یه موضوع رو به من یادآوری کرد که تقریبا داشتم فراموشش می کردم امروز فکرم عجیب مشغوله اصلا نمی دونم چه مرگم شده با یه نفرت خاص به عزیزترین افراد زندگی ام -خانواده ام-نگاه می کردم .

نمی دونم شاید دلم می خواد از واقعیت ها فرار کنم شایدم ...

در هر حال نمی دونم که باید چه کار کنم .

قرار بود برم تو یه شرکت کامپیوتری برای کارای اسمبل و پارتیشن بندی و نصب ویندوز و از این حرفا اما از محیطش خوشم نیومد مامانم می گه این به خاطر اینه که خودتو خیلی محدود کردی حالا هم افسرده شدی .

اصلا حال و حوصله جمع رو ندارم همش تو اتاق پشت این کامپیوتر لعنتی نشستم و فکر می کنم درم بستم که کسی مزاحم خلوتم نشه تا کی می تونم ادامه بدم خدا می دونه اینروزا تنها کسی که همدم من شده حمیده هست و بس دلم به حالش می سوزه مگه اون چه گناهی داره که فقط باید آه و ناله های منو بشنوه .

مامان بنده خدا هم که فکر می کنه من هنوز بخاطر انتخاب رشته از دستش دلخورم این روزا می گه هر چی دلت می خواد بخون فقط سر بلندم کن نذار مردم بگن این همون الهامه که یه عمر گفتن درسش خوبه اما حالا ...

دلم به حالش می سوزه مگه اون چه گناهی کرده دختری مثل من داره اصلا دلم به حال همه اطرافیانم می سوزه به حال دوستام خانواده ام و همه کسائی که یه جوری با من در ارطباط هستن.

الهه هم که هنوز نیومده دلم براش تنگ شده بیست و هشتم میادش .

راستی فکر کنم تا یه چند روزی بلاگ چه خوب بود اگه رو من مینویسم آخه صاحبش این روزا امتحان داره و حسابی سرش شلوغه منم که بیکارم می خوام از امشب هر شب یه شعر به عنوان هدیه به خواننده های این بلاگ تقدیم کنم پس  اینجا رو کلیک کنید.

از همه کسائی که لطف می کنن و سر می زنن ممنونم

خوش باشید

الهام